Interpelacje sejmowePiata Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie dostosowania przepisów wykonawczych do ustawy o zawodzie felczera

   W związku z interpelacją pana posła Tadeusza Tomaszewskiego dotyczącą braku spójności przepisów prawnych w zakresie wykonywania zawodu felczera w części wystawiania przez felczera orzeczeń o czasowej niezdolności do pracy, po przejrzeniu całości obowiązujących przepisów prawnych, wyjaśniam, iż nie mogę w tym względzie podzielić zdania pana posła.

   Zgodnie bowiem z wprowadzonymi ustawą z dnia 4 czerwca 1998 r. o zmianie ustawy o zawodzie felczera zapisami przesądzone zostało wprawdzie, iż czynności określone w ust. 1, tj. udzielanie pomocy w przypadku zachorowania lub zagrożenia chorobą, szerzenie oświaty, wykonywanie czynności sanitarnych, wydawanie orzeczeń o stanie zdrowia, stwierdzanie zgonów, osoba wykonująca zawód felczera wykonywać może w publicznych zakładach pod kierunkiem lekarza, w niepublicznych zaś zakładach oraz punktach felczerskich samodzielnie, zwrócić należy jednak uwagę, iż zapis ten jako bardzo ogólny uległ uszczegółowieniu w stosownym zarządzeniu ministra zdrowia i opieki społecznej.

   Art. 4 ustawy upoważnił bowiem ministra do szczegółowego określenia zakresu czynności, do których wykonywania uprawniony jest felczer. Ustawa w upoważnieniu tym posługuje się zwrotem ˝zakres˝. Zakres oznacza granicą danego zjawiska, tak więc minister zdrowia na podstawie ustawy został upoważniony do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowego zakresu czynności, do których wykonywania felczer jest upoważniony. Korzystając z tego upoważnienia, minister wydał stosowne rozporządzenie, tj. rozporządzenie z dnia 23 lutego 1953 r. w sprawie szczegółowego zakresu uprawnień zawodowych felczera. W rozporządzeniu tym określone zostało, iż felczer ma pawo wydawać orzeczenia lekarskie w przypadkach określonych w obowiązujących przepisach. Zakres czynności ustawodawca ograniczył poprzez enumeratywne wyliczenie przypadków, w których felczer ma prawo wystawienia zwolnienia - przypadkiem tym jest zatrudnienie felczera w publicznym zakładzie opieki zdrowotnej.

   Użycie w ustawie z dnia 20 lipca 1950 r. o zawodzie felczera w art. 4 zwrotu upoważniającego ministra zdrowia do szczegółowego określenia zakresu czynności, do których wykonywania jest uprawniony felczer, wskazuje jednoznacznie na wolę ustawodawcy, który zmierzał do ograniczenia szerokiego zakresu uprawnień wynikających z art. 2 poprzez szczegółowe określenie ich zakresu. Zakres ten ograniczany jest w rozporządzeniu w różny sposób, np. poprzez wyliczenie przypadków, kiedy felczer nie może udzielić pomocy leczniczej osobom zgłaszającym się do punktu felczerskiego (§ 1 pkt 2) lub poprzez wyraźne wskazanie, iż określone uprawnienie przysługuje felczerowi tylko wówczas, gdy na danym terenie brakuje lekarza (§ 1 pkt 8). Takim samym ograniczeniem jest ograniczenie poprzez wskazanie, iż uprawnienie do wydawania orzeczenia o czasowej niezdolności do pracy przysługuje tylko felczerowi zatrudnionemu w publicznym zakładzie opieki zdrowotnej. Konkludując, uważam, iż trudno mówić o braku spójności aktów wykonawczych z ustawą w sytuacji, gdy to ustawa dopuszcza ograniczanie określonych uprawnień poprzez zamieszczanie delegacji uprawniających do uszczegółowienia niektórych jej zapisów.

   Odnośnie natomiast do wyjaśnień dotyczących dalszej części korespondencji pana posła wyjaśniam, iż starszy felczer, o czym była już mowa powyżej, nie ma prawa wydawać zaświadczeń o czasowej niezdolności do pracy w razie zatrudnienia w niepublicznym zakładzie opieki zdrowotnej. O tym, do kogo pacjent powinien się zwrócić po zwolnienie, wobec braku uprawnień felczera do przedłużenia zwolnienia lekarskiego ponad okres 14 dni (pod warunkiem oczywiście, że felczer zatrudniony jest w publicznym zakładzie opieki zdrowotnej) decyduje dyrektor zakładu, odpowiedzialny za prawidłową organizację pracy.

   Minister

   Wojciech Maksymowicz

   Warszawa, dnia 9 marca 1999 r.